Dzika róża

BOTANIKA

Róża dzika (Rosa canina L.) – gatunek krzewu z rodziny różowatych, z rodzaju róża. Ludowe nazwy: psia róża, która jest tłumaczeniem nazwy łacińskiej, oraz szypszyna (stąd szypszyniec różany), nazwa o pochodzeniu słowiańskim. Występuje na obszarach umiarkowanych i ciepłych półkuli północnej. Można ją spotkać prawie w całej Europie, na terenach do 1500 m n.p.m., w Afryce Północnej, na Wyspach Kanaryjskich, na Maderze, w Azji, rozprzestrzeniła się także w Australii i Nowej Zelandii

CHEMIA

Dzika róża od dawna stosowana jest jako jedno z bogatszych źródeł witaminy C. Już 1-3 owoce mogą pokryć dzienne zapotrzebowanie dorosłego człowieka na tę witaminę.

TRADYCYJNE WYKORZYSTANIE

Witamina C wspomaga system odpornościowy organizmu przy przeziębieniach, w ciąży, przy nadmiernej kruchości naczyń krwionośnych oraz kamicy żółciowej i nerkowej. Dziką różę stosuje się także przy nieżytach przewodu pokarmowego, biegunkach, w chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy, reumatyzmie i oparzeniach. Często traktuje się ją jako główny lek przy szkorbucie.

WŁAŚCIWOŚCI KOSMETYCZNE

Dzika róża ma również działanie nawilżające, zmiękczające i wygładzające skórę. Takie właściwości zawdzięcza witaminom, pektynom, aminokwasom, a w szczególności organicznym kwasom owocowym. Te ostatnie przyczyniają się do rozluźnienia komórek naskórka. Złuszczające działanie kwasów owocowych wykorzystane zostało w leczeniu zmian trądzikowych i potrądzikowych skóry. Ponadto kwasy te zmniejszają suchość skóry wskutek stymulacji biosyntezy ceramidów i wzrostu ich poziomu w naskórku.
Powstająca z beta-karotenu witamina A wraz z kwasem askorbinowym rozjaśniają skórę i zapobiegają powstawaniu plam pigmentacyjnych. Natomiast zawarty w dzikiej róży kompleks witamin z grupy B jest skuteczny w leczeniu łojotoku skóry i zapobiega szorstkości cery.